Jesienią

Rumieni się w słońcu owoc dzikiej róży
Zbrunatniały tarki na krzewie tarniny
Wiewiórka oczęta wystraszone mruży
I szybko się krząta, bo blisko do zimy.

Urocze sarenki zmieniają już futro
I szarak, co mieszka z małymi pod miedzą.
Reszta zaschłych liści spadnie pewnie jutro
Dzisiaj jeszcze wśród nich smutne ptaki siedzą.

Wiatr psotnik poplątał olszynie gałązki
Z listkami się gonił po całej dolinie
Nastrącał żołędzi dzikom na przekąski
W źródełku utopił korale kalinie.

Chciał jeszcze zobaczyć, jak Dunajec płynie
Jak to jego fale wznoszą się i pienią
Stanął na Czertezie, spojrzał ku dolinie
Nim zauroczony – zupełnie oniemiał.