{"id":432,"date":"2018-03-12T21:27:48","date_gmt":"2018-03-12T20:27:48","guid":{"rendered":"http:\/\/krystynaaleksander.pl\/?p=432"},"modified":"2018-08-05T14:52:38","modified_gmt":"2018-08-05T12:52:38","slug":"czulosc-serca","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/krystynaaleksander.pl\/?p=432","title":{"rendered":"* * * O Autorce * * * Czu\u0142o\u015b\u0107 serca"},"content":{"rendered":"
„Cz\u0142owiek wart jest tyle,ile potrafi da\u0107 z siebie innym”.<\/span><\/div>\n
\u017bycie i tw\u00f3rczo\u015b\u0107 Krystyny Aleksander <\/span><\/div>\n
w pe\u0142ni\u00a0<\/span>potwierdzaj\u0105 t\u0119 madro\u015b\u0107.<\/span><\/span><\/div>\n

 <\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Kiedy rozmawia\u0142am z Krystyn\u0105 Aleksander, od razu nasun\u0105\u0142 mi si\u0119 tytu\u0142 tego artyku\u0142u, b\u0119d\u0105cy synonimem nazwy kierunku literackiego w dobie o\u015bwiecenia. To sentymentalizm g\u0142osi\u0142 w\u0142asnie prymat uczucia nad zimnym rozumem.<\/p>\n

Ta starsza pani – uprzejma, u\u015bmiechni\u0119ta, \u017cyczliwa – nie przystaje jak gdyby do naszych czas\u00f3w i nie jest to konstatacja napawaj\u0105ca optymizmem. \u017bycie na pewno by\u0142oby milsze, gdyby wi\u0119cej takich ludzi by\u0142o obok nas.<\/p>\n

Kierowa\u0107 si\u0119 sercem? – to takie niemodne i niemal wstydliwe, a jednak jest doskona\u0142\u0105 recept\u0105 na \u017cycie pe\u0142ne i tw\u00f3rcze.<\/p>\n

Id\u0105c drog\u0105 serca – osi\u0105gn\u0119\u0142a m\u0105dro\u015b\u0107, kt\u00f3ra sprowadza si\u0119 do przekonania, i\u017c cz\u0142owiek wart jest tyle ile potrafi da\u0107 z siebie innym. Z rzeczy materialnych ceni najwy\u017cej dom: will\u0119 „Krysia” wybudowan\u0105 przed wojn\u0105 przez jej ojca – zdolnego budarza. Ceni, bo jest dla niej \u015bwiadectwem ojcowskiej mi\u0142o\u015bci i dziedzictwem, kt\u00f3re pragnie zachowa\u0107 w ca\u0142ym jego pi\u0119knie. Subtelny urok tego starego, g\u00f3ralskiego domu i serdeczn\u0105 \u017cyczliwo\u015b\u0107 gospodyni doceniaj\u0105 od lat znani: Anna Dymna, Jerzy Englert, Dorota Pomyka\u0142a i inni. \u015awiadcz\u0105 o tym zapisy w swoistym domowym sztambuchu.<\/p>\n

Mi\u0142a jej sercu jest tak\u017ce Lubelszczyzna, zw\u0142aszcza Bychawa, gdzie spocz\u0105\u0142 jej ojciec, \u017co\u0142nierz Wrze\u015bnia, \u015bmiertelnie ranny w bitwie pod Kockiem. Z Kro\u015bcienka wyruszy\u0142o ich siedmiu, wr\u00f3ci\u0142o sze\u015bciu. \u015amier\u0107 ojca sprawi\u0142a, \u017ce maj\u0105c dziewi\u0119\u0107 lat napisa\u0142a pierwszy wiersz. Pami\u0119ta go doskonale, zaczyna\u0142 si\u0119 od s\u0142\u00f3w: Na Lubelskiej ziemi spocz\u0105\u0142 tata nasz, sierocego b\u00f3lu nie wyciszy czas<\/em>. Takie by\u0142y \u017ar\u00f3d\u0142a inspiracji tw\u00f3rczej.<\/p>\n

B\u0119d\u0105c rodowit\u0105 g\u00f3ralk\u0105 – Lizoni\u00f3wn\u0105 z domu – sp\u0119dzi\u0142a ponad 20 lat poza miejscem urodzenia – na \u015al\u0105sku Opolskim. W Nowym S\u0105czu wysz\u0142a za m\u0105\u017c. Wychowywa\u0142a dzieci, czasem pisywa\u0142a „do szuflady”. T\u0119skni\u0142a za Kro\u015bcienkiem, dziedziny \u015awi\u0119tej Kingi – wreszcie wr\u00f3ci\u0142a na sta\u0142e. By\u0142 to powr\u00f3t do \u017ar\u00f3de\u0142, do wspomnie\u0144, do kochanych krajobraz\u00f3w, rzeczy i twarzy. Jestem szcz\u0119\u015bliwa, \u017ce si\u0119 urodzi\u0142am przy tej ulicy, u podn\u00f3\u017ca Pienin<\/em>, m\u00f3wi teraz – st\u0105d wywodz\u0105 si\u0119 moje korzenie i tu chce umrze\u0107<\/em>. O ludziach nie m\u00f3wi. Zdaj\u0119 sobie spraw\u0119, \u017ce kto ma przyjaci\u00f3\u0142 ten ma i wrog\u00f3w. To co niedobre – stara si\u0119 „omin\u0105\u0107”. Kocha Kro\u015bcienko i Pieniny, a szczeg\u00f3lnym kultem darzy pani\u0105 tej doliny – \u015bwi\u0119t\u0105 King\u0119. Pragnie, aby Kro\u015bcienko odzyska\u0142o prawa miejskie. Zosta\u0142o spe\u0142nione jej drugie marzenie – o wie\u0144cu \u015bwi\u0119to\u015bci dla dobrej Ksi\u0119\u017cnej. \u017barliwe uczucie, takie jak mi\u0142o\u015b\u0107 i wdzi\u0119czno\u015b\u0107 za doznane dobrodziejstwa wymagaj\u0105 wyrazu w s\u0142owach i czynach.<\/p>\n

Wiersze drogiej pani s\u0105 sercem pisane<\/em> – stwierdzi\u0142a siostra Ma\u0142gorzata, ksieni klarysek ze Starego S\u0105cza, prosz\u0105c j\u0105 o napisanie „Godzinek” po\u015bwi\u0119conych b\u0142ogos\u0142awionej Kindze. Pi\u0119kn\u0105 muzyk\u0119 do nich skomponowa\u0142 franciszkanin, rektor Seminarium Duchownego w Niepokalanowie – O. Ryszard Parol. Pod tytu\u0142em „Godzinki Staros\u0105deckie” ukaza\u0142y si\u0119 w tomiku „Na strunach serca” w Wydawnictwie Literackim „Parnas” w Poznaniu, inne pod tytu\u0142em „Godzinki Pieni\u0144skie” zosta\u0142y wydane w roczniku „Prace Pieni\u0144skie” z muzyk\u0105 Stanis\u0142awa Kuczewskiego.<\/p>\n

My\u015bli sercem, \u015bpiewa sercem, dopiero potem przeplata poezj\u0105<\/em> – napisa\u0142 Ryszard M. Remiszewski w przedmowie do zbiorku „Tobie, Kingo, \u015bpiewam”. Tytu\u0142y dw\u00f3ch innych tomik\u00f3w „\u0141z\u0105 Kingi zakwita” i „Modlitwa spod Pienin” wskazuj\u0105 r\u00f3wnie\u017c na jej dwa g\u0142\u00f3wne ukochania, dwa ci\u0105g\u0142e \u017cywe \u017ar\u00f3d\u0142a tw\u00f3rczo\u015bci.<\/p>\n

Wiersze pani Krystyny s\u0105 przede wszystkim prost\u0105, dzi\u0119kczynn\u0105 i pochwaln\u0105 modlitw\u0105. Modlitwa moja jak rzeka wezbrana<\/em> – pisa\u0142a w swoim ulubionym, ofiarowanym Papie\u017cowi wierszu „Modlitwa”, kt\u00f3ry znalaz\u0142 si\u0119 w antologii poetyckiej wo\u0142anie z ziemi wydanej w 1991 roku. Swoje utwory zdobi czasem subteln\u0105, udan\u0105 grafik\u0105. Poza tym maluje na szkle, na papierze, na p\u0142\u00f3tnie, stosuj\u0105c r\u00f3\u017cne techniki (olej, akwarela).<\/p>\n

Pani Krystyna nale\u017cy od 1989 roku do Stowarzyszenia Tw\u00f3rc\u00f3w Ludowych (ma rent\u0119 tw\u00f3rcz\u0105) i do Zwi\u0105zku Podhalan (od 1988 roku).\u00a0Od 1993 roku dzia\u0142a w towarzystwie walki z kalectwem.<\/p>\n

Pisz\u0119, maluj\u0119, bo tak\u0105 mam potrzeb\u0119 serca<\/em> stwierdza pani Krystyna. Potrzeb\u0105 serca, wewn\u0119trznym imperatywem sta\u0142a si\u0119 dla niej praca na rzecz dzieci niepe\u0142nosprawnych. Wszystko zacz\u0119\u0142o si\u0119 w 1988 roku od autorskiego spotkania w szkole podstawowej z dzie\u0107mi z Konina, odpoczywaj\u0105cymi w Kro\u015bcienku. Pozna\u0142a wtedy doktora Piotra Janaszka – chirurga ortoped\u0119, z kt\u00f3rym przegada\u0142a p\u00f3\u017aniej p\u00f3\u0142 nocy. Rozmowa z tym cz\u0142owiekiem, wsp\u00f3\u0142czesnym judymem wstrz\u0105sn\u0119\u0142a j\u0105. Jego opowie\u015bci o dzieciach kalekich, bezradnych i spragnionych mi\u0142o\u015bci by\u0142y jak ponura pie\u015b\u0144 o nieszcz\u0119\u015bciu, kt\u00f3re dotyka niewinnych. Ogarni\u0119ta g\u0142\u0119bokim wsp\u00f3\u0142czuciem, zapragn\u0119\u0142a im pom\u00f3c, s\u0142u\u017cy\u0107 im na ka\u017cdy mo\u017cliwy spos\u00f3b. T\u0119 s\u0142u\u017cb\u0119 pe\u0142ni do dzisiaj.<\/p>\n

Mam swoje cztery k\u00f3\u0142ka<\/em> – \u017cartuje – dwa na p\u00f3\u0142nocy, dwa na po\u0142udniu<\/em>. Pomaga dzieciom z upo\u015bledzeniami ruchowymi w Koninie. Je\u017adzi\u0142a cz\u0119sto do Mielnicy nad Gop\u0142em, gdzie niezmordowany dr Janaszek organizowa\u0142 turnusy wypoczynkowe dla dzieci niepe\u0142nosprawnych. Po tragicznej \u015bmierci nieod\u017ca\u0142owanego, dobrego doktora, utrzymuje sta\u0142y kontakt z jego c\u00f3rkami i wspomaga jak mo\u017ce mielnickie stowarzyszenie. Ceni sobie szczeg\u00f3lnie odznak\u0119 przyjaciela Mielnicy.<\/p>\n

Za sw\u00f3j obowi\u0105zek uwa\u017ca wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z ko\u0142ami skupiaj\u0105cymi dzieci szczeg\u00f3lnej troski w Kro\u015bcienku i Szczawnicy. Modl\u0119 si\u0119 o si\u0142y, serca wystarczy<\/em> – m\u00f3wi – dot\u0105d b\u0119d\u0119 \u017cy\u0142a, dop\u00f3ki b\u0119d\u0119 potrzebna tym biednym, kalekim dzieciom<\/em>. Przeznacza dla nich nie tylko skromne dochody z publikacji swoich wierszy, sprzeda\u017cy tomik\u00f3w poetyckich i spotka\u0144 z m\u0142odzie\u017c\u0105. W dzie\u0142o pomocy anga\u017cuje tak\u017ce swoje niew\u0105tpliwe uzdolnienia plastyczne. Na wszystkich imprezach, pocz\u0105wszy od balu „Lata z radiem” w 1993 roku w Warszawie, ko\u0144cz\u0105c na wystawie prac plastycznych w 2001 roku w Kro\u015bcienku, uzyskuje fundusze dla swoich podopiecznych, przeznacza na aukcje drobne cacka – dzie\u0142a swoich r\u0105k: pi\u0119kne serca wyszyte na aksamicie, kotyliony, lalk\u0119 – g\u00f3ralk\u0119, saszetki, obrazy, r\u0119cznie malowan\u0105 ceramik\u0119 i inne. Chce da\u0107 dzieciom troch\u0119 rado\u015bci i uczestniczy\u0107 w trudzie takich wspania\u0142ych ludzi jak \u015b.p. dr Janaszek, jego c\u00f3rek Olgi i Zuzanny, Z. Siwik J. Zachwiejowej, Cz. W\u00f3jcik, J. Soko\u0142owskiej. W og\u00f3le ceni ludzi dobrych, serdecznych, szczerych, prawdom\u00f3wnych. Dziwi j\u0105 i razi natomiast zawi\u015b\u0107, pazerno\u015b\u0107, gonitwa za dobrami doczesnymi. My\u015bl\u0119, \u017ce wszystko potrafi\u0105 po\u0142kn\u0105\u0107 i zabra\u0107. Przecie\u017c \u017cycie jest takie kr\u00f3tkie a mi\u0142o\u015bci nigdy nie ma za wiele. Trzeba mie\u0107 serce na d\u0142oni dla innych, bo tylko taki baga\u017c B\u00f3g pozwoli zabra\u0107 ze sob\u0105<\/em> – ko\u0144czy Pani Krystyna i u\u015bmiecha si\u0119 przez \u0142zy. \u015awiadoma, \u017ce s\u0142owa nawet najpi\u0119kniejsze nie zmieni\u0105 \u015bwiata, a jednak pe\u0142na nadziei, \u017ce mo\u017ce zmieni\u0105 – chocia\u017c odrobin\u0119.<\/p>\n

 <\/p>\n

Jadwiga Grabowska<\/span><\/p>\n

Kro\u015bcienko nad Dunajcem<\/span><\/p>\n

Prace Pieni\u0144skie 2002, tom 12<\/span><\/p>\n

 <\/p>\n

O Autorce<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

„Cz\u0142owiek wart jest tyle,ile potrafi da\u0107 z siebie innym”. \u017bycie i tw\u00f3rczo\u015b\u0107 Krystyny Aleksander w pe\u0142ni\u00a0potwierdzaj\u0105 t\u0119 madro\u015b\u0107.   Kiedy rozmawia\u0142am z Krystyn\u0105 Aleksander, od razu nasun\u0105\u0142 mi si\u0119 tytu\u0142 tego artyku\u0142u, b\u0119d\u0105cy synonimem nazwy kierunku literackiego w dobie o\u015bwiecenia. To sentymentalizm g\u0142osi\u0142 w\u0142asnie prymat uczucia nad zimnym rozumem. Ta starsza pani – uprzejma, u\u015bmiechni\u0119ta, … <\/p>\n

Czytaj dalej \u201e* * * O Autorce * * * Czu\u0142o\u015b\u0107 serca\u201d<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[24,13],"tags":[],"class_list":["post-432","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-autorka","category-prace-pieninskie"],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/krystynaaleksander.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/432","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"http:\/\/krystynaaleksander.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/krystynaaleksander.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/krystynaaleksander.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/krystynaaleksander.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=432"}],"version-history":[{"count":34,"href":"http:\/\/krystynaaleksander.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/432\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1265,"href":"http:\/\/krystynaaleksander.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/432\/revisions\/1265"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/krystynaaleksander.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=432"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/krystynaaleksander.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=432"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/krystynaaleksander.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=432"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}